خر فرتوت و پالانِ کژ و مازه های زخمی

تصور این همه راه

زیر باران یکریز دشنام و تازیانه

بر شوسه ای بی علف و بی خار حتا

چه چیزی جز یاد کومه های زادبوم و

علف هایی که با تماشای یار خورده بود

می تواند تسلی این همه درد باشد ؟

نامت رؤیاست

همیشه رؤیا بوده

پیش از همه چیز .

قرار نبود تعبیر شوی

بنا بود تلنگر شعر و داستانک هایم باشی

حضورت واقعیت شکننده ای ست .

توهم حضور تو

رؤیاهایم را ویران کرده است .

بگو که هیچ وقت

تعبیر نشده ای

و جایی در چشمم ننشسته ای

و . . .

انصاف این نبود

تنها رها کنی

میان این همه اندوه

این کودک دهاتی گِل باز را .

پنهان ز من اگر

در درد خود دوام می آوردی

اکنون اندوه همه ی یاد را فرا نگرفته بود

من ساده از کنار در گذار بودم

با چشم های تو جرات دیدار هم نبود

ای مهربانی بی هنگام

می بخشمت

اما مگر فراموش می شود

این همه زخم ها و پینه ها ؟!

جز گریز از مدار تو
راهی نیست برای رهایی از تلاطم دردآور جزر ها و مدها .

بی جزر و مد
آیا همه ی دریاها
مرداب نخواهند شد؟

پژمرده ام ای مجال ِ چشمه

اعجاز نما محالِ چشمه !

رؤیای دوباره در کنارت :

دستم به سوی زلالِ چشمه

این جا برهوت بوسه و قند

برقی بزن ای خیال چشمه

من چنبره ی ز غم تکیده

تو آبشر شلال چشمه

طفلی و غمی ، زنخ به زانو

در آرزوی نوال چشمه

گاهی بنه پای در خیالم

تا زنده شود غزال چشمه

گرما و ملال و هجر رویت

فواره شو ای خیالِ چشمه